Powszechnie znana jest niezwykle istotna rola ozonu w atmosferze Ziemi. W wyniku pochłaniania promieniowania słonecznego przez ozon do powierzchni Ziemi nie dochodzi promieniowanie o długości fali mniejszej niż 310nm. Powstanie ozonu umożliwiło rozprzestrzeniania się życia z oceanów na lądy, stworzyło możliwość ewolucji roślin i zwierząt. Tak więc życie organiczne i ozon pozostają ze sobą w ścisłej zależności.
Ozon w stratosferze pełni inna funkcję niż ozon w troposferze, który zwiększa efekt szklarniowy.
Zanieczyszczenia o długim czasie życia emitowane do atmosfery na skutek działalności człowieka powodują niszczenie ozonu stratosferycznego, którego zadaniem jest pochłanianie promieniowania ultrafioletowego (UV).
Dla nadfioletu w granicach 210-310nm ozon jest głównym, a w granicy 250-300nm jednym filtrem w atmosferze. Ma to duże znaczenie bo promieniowanie to jest zabójcze dla organizmów żywych. Ozonosfera jest bardzo skutecznym filtrem promieniowania o dł fali 210-250nm. Pomiędzy dwoma obszarami adsorpcji przez tlen i ozon jest luka obejmująca zakres 190-210nm. Promień o tej dł fal przenika do dowolnych warstw stratosfery, powodując fotolizę takich składników jak NO2, freony (CCl2F2 i CCl3F). te ostatnie związki są zupełnie bierne w troposferze i dopiero po przedostaniu się do stratosfery ulegają fotodysocjacji.