Najważniejszą częścią samooczyszczania jest biologiczne usuwanie zanieczyszczeń, do którego zaliczamy:
a) biosorpcję- powierzchnia komórki jest miejscem wymiany składników dyfundujących do wnętrza komórki oraz przenikania produktów przemiany materii i pewnych enzymów w kierunku przeciwnym. W przeciwieństwie do adsorpcji na powierzchni ciał stałych, zatrzymywanie się związków chemicznych na żywej komórce jest na ogół krótkotrwałe. Stała wymiana między treścią komórki, a jej wewnętrznym środowiskiem decyduje o ciągłej regeneracji powierzchni i możliwości adsorbowania się nowych cząstek.

Pleśniak jest komórczakiem, inne zbudowane są z wielu komórek, a drożdże
są jednokomórkowe. Pleśniak rozmnaża się bezpłciowo, wegetatywnie. Grzyby są heterotroficzne, albo saprofitami- roztocza, pasożyty. Grzybnia – plecha zbudowana ze strzępek. Grzybnia może być jednokomórkowa – drożdży, wielokomórkowa. Grzybnia wielokomórkowa może tworzyć owocnik w kształcie trzonu i kapelusza. Strzępki – nitkowate struktury wypełnione cytoplazmą, w której krążą organelle komórkowe. Rozmnażanie workowców- proces gametangiogami (proces przelania zawartości plemni do lęgni) rozmnażanie płciowe. Rozmnażanie podstawczaków – proces plazmogamii i kariogamii. Przedstawiciele workowców- trufle, smardz. Przedstawiciele podstawczaków: pieczarki, podgrzybki, huby, prawdziwki, muchomor. U workowców zarodnia jest workiem i zawiera 8 zarodników. U podstawczaków zarodnia jest podstawką i zawiera 4 zarodniki. W cyklu rozwojowym workowców dominuje haplofaza. Strzępki po procesie gametangiogami. W cyklu rozwojowym podstawczaków dominuje faza dikariotyczna, do zlania jąder sprzężonych dochodzi dopiero w górnej części owocnika na tzw. blaszkach na których tworzą się podstawki.

Są ekologiczną grupą roślin, systematycznie obejmującą następujące gromady: Eugleniny, Dinofity, Chryzofity, Zielenice, Brunatnice, Krasnorosty. W grupie tej dominują organizmy wodne o bardzo zróżnicowanej formie: jednokomórkowe, kolonijne oraz wielokomórkowe. Komórki glonów zawierają barwniki asymilacyjne, tzw. chromatofory. Sa to chlorofile (a , b, c, d) o barwie zielonej, karoten (a, b) o barwie pomarańczowej, ksantofil o barwie żółtej, fikoerytryna o barwie bordowej, fikocyjanina o barwie niebieskiej, fukoksantyna o barwie brązowej. Kombinacja i proporcja barwników nadaje glonom charakterystyczny kolor. Głębokość występowania w wodzie jest uzależniona od możliwości wykorzystania odpowiedniej długości promieni świetlnych potrzebnych do procesu fotosyntezy (najpłyciej są glony zielone, nieco głębiej brunatne, najgłębiej czerwone).

ŻYCIE, Zrozumienie podstawowych procesów życiowych nastąpiło już w 2 poł. XIX w., będąc zwieńczeniem wysiłku poznawczego trwającego od renesansu i oświecenia. Nagromadzone dotychczas fakty pozwalają na podanie kilku (nie wykluczających się) definicji życia, oddających różne spojrzenie na to zjawisko.

Do paprotników zaliczamy: widłakowe, skrzypowe i paprociowe. Są to rośliny zarodnikowe o takiej samej przemianie pokoleń, gdzie sporofit jest samodzielną rośliną osiągającą nieraz pokaźne rozmiary, a gametofit jest drobną rośliną zielną lub bezieleniową (może wchodzić w symbiozę z grzybami), ginącą zwykle tuż po usamodzielnieniu się sporofitu. Paprotniki mają typowe, zróżnicowane na część sitową i naczyniową, wiązki przewodzące.

Witamina A, akseroftol, alkohol diterpenowy, substancja oleista, rozpuszczalna w tłuszczach. Powstaje w przewodzie pokarmowym z prowitamin (karotenów), które zawarte są np. w marchwi, pomidorach i papryce. Witamina A w stanie gotowym znajduje się głównie w tranie rybim, wątrobie, mleku, maśle, żółtkach jaj.

W dzisiejszych czasach paprotniki nie odgrywają znaczącej roli w różnych biocenozach. Jednak 300 mln lat temu, w okresie karbońskim ery paleofitycznej, były one na świecie rozpowszechnione jako ogromne formy drzewiaste i właśnie dzięki nim posiadamy bardzo potrzebny surowiec – węgiel..

Mszaki spotykamy na jałowych wydmach gdzie utrwalają ruchome podłoże i biorą istotny udział w procesie glebotwórczym. Wielkie znaczenie mają w regulacji bilansu wodnego wielu zbiorników, szczególnie leśnych.

Biogeneza – pochodzenie życia
Rosyjski uczony w 1926 roku – Oparin opracował swoją teorię. Nie została ona odrzucona, ani potwierdzona. Wiele współczesnych badań potwierdza niektóre założenia tej teorii ewolucji.
Mówi się, że powstawanie życia na ziemi dokonywało się powoli, z materii martwej i nie było dziełem przypadku, ani celowym procesem.

Ewolucję przedstawia się jako przejście od związków nieorganicznych, przez związki organiczne do białka – podłoża życia.