Prozaik, poeta, publicysta. Dzieciństwo spędził na Ukrainie. Jego rodzicom, represjonowanym przez władzę radziecką (matka zesłana na Syberię, ojciec w łagrze), udało się w 1932 r. wrócić do Warszawy.
Podczas okupacji pracował jako stróż nocny i uczył się na tajnych kompletach. W 1943 r. został aresztowany z narzeczoną, Marią Rundo, i oboje znaleźli się w Oświęcimiu. W obozie korespondował z Marią i opiekował się nią, a nawet zrezygnował z lżejszej pracy w szpitalu (gdzie zatrzymano go po przebytej chorobie), ażeby ją widywać. Później znalazł się w Dachau, gdzie ciężko chorował i gdzie doczekał wyzwolenia.
Wrócił do kraju, ożenił się z Marią i brał czynny udział w życiu literackim. Wstąpił do partii i chociaż jego proza została na zjeździe szczecińskim Związku Literatów Polskich publicznie potępiona, w latach 1949-1950 pełnił funkcję referenta kulturalnego w Berlinie Wschodnim. W 1951 r. umarł śmiercią samobójczą.
Twórczość jego stanowią wiersze "Gdziekolwiek ziemia..." (1942) oraz opowiadania, wydane w tomach: "Pożegnanie z Marią" (1948) i "Kamienny świat" (1948) - wstrząsający obraz człowieka zlagrowanego.