Okres międzywojenny był okresem nastawionym na obronę kraju, nie na agresję wojskową na inne kraje. Opracowano w tym czasie plany obronne "Wschód" i "Zachód". Hitler wyznawał politykę "blitzkrieg" - czyli wojny błyskawicznej, chciał zniszczyć polskie siły na przedpolach Wisły. Domagał się też wojny totalnej - polegającej na zniszczeniu wojsk i ludności. Niemcy chceli też tzw. fallwisse czyli izolacji Polski w okresie dziełań wojennych.

17 września 1939 Ruscy atakują Polskę. Pretekstem miał być fakt, że ZSRR chce się bronić przed anarchią w Polsce. 1 milionowa armia czerwona atakuje Polskę. Polacy są zdezorientowani, nie wiedzą czy mają atakować Ruskich czy nie. Czerwoni natomiast mordują polską ludność. Od początku walkę podejmuje Oddział Korpusu Obrony Pogranicza (KOB) pod dowództwem gen. Orlika Ruckemann'a. Ruscy dopiero pod naciskiem dyplomacji obcej wypuszczają z Rosji dyplomację polską. Z 17 na 18 września rząd polski, prezydent i naczelny wódz ewakułują się do Rumunii, tu zostają internowani. Ucieczkę naczelnego wodza można uznać za zwykłą dezercję. 17 września to początek trzeciej fazy wojny pbronnej (17 wrzesień - 5 październik). Jest to dobijanie Polaków. 17-26 września bitwa pod Tomaszowem Lubelskim - druga duża bitwa polskiego września. 19 września pada Kępa Oksywska, Dąbek popełnia samobójstwo. 2 października kapituluje Hel. Polska flota natomiast nie bierze udziału w wojnie, zostaje wycofana do Anglii. 28 września kapituluje Warszawa. Obroną cywilną stolicy kierował prezyden W-wy Stefan Stażyński. 28 września pada twierdza Modlin. Teraz walczy tylko Samodzielna Grupa Operacyjna "Polesie" pod wodzą Kleeberg'a.

W drugiej połowie XIX wieku istniały poważne różnice w sytuacji Polaków pod różnymi zaborami. Było to spowodowane różną polityką zaborców, wobec społeczeństwa polskiego. W najcięższej sytuacji znajdowała się ludność zamieszkująca tereny zaboru rosyjskiego i pruskiego. Natomiast stosunkowo duże swobody panowały w Galicji, pod zaborem austriackim. W poniższej pracy ukażę główne różnice w trzech zaborach, oraz ograniczenia i represje jakie stosowały władze wobec Polaków (głównie po powstaniu listopadowym).

Następcą Mieszka II został jego syn - Kazimierz Odnowiciel.

W 1038 lub 1039 r. książę czeski Brzetysław II uderza na Polskę, zajmuje Śląsk, z Gniezna do Pragi wywozi relikwię św. Wojciecha, Gniezno zostaje złupione. Taki obrót rzeczy był niepomyślny dworu cesarskiemu ani też księciu kijowskiemu. Cesarz obawiał się zbytniego wzmocnienia Czech, i dlatego udzielił poparcia synowi Mieszka II - Kazimierzowi. Poparcie takie otrzymał również Kazimierz od księcia Kijowa - Jarosława Mądrego. Kazimierz bez większych walk zajął Wielkopolskę i Małopolskę, natomiast Jarosław udzielił mu poparcia w pokonaniu Masława (1047 r. ). W 1050 r. udało mu się odzyskać Śląsk, ale w 1054 r. cesarz przyznał Śląsk Polsce pod warunkiem płacenia trybutu (prawa lenne wobec władcy Czech.) Poparcie niemieckie miało jednak swoją cenę -wyrzeczenie się korony przez Kazimierza i uznanie zwierzchnictwa cesarza. ( Jeśli chodzi o Śląsk władca Niemiec uważał go za lennika II stopnia - wasal wasala ). Kazimierz wyciągnął jednak pewne wnioski z kryzysu jaki dotknął struktury władzy państwowej. Zdał sobie sprawę, że dotychczasowy sposób utrzymania drużyny będzie budził opór i bezustannie będzie przyczyną buntu. Tak więc zezwolił, aby jego wojowie otrzymywali ziemię , a w zamian za użytkowanie tej ziemi mieli obowiązek stawać zbrojno i konno na wezwanie księcia. (początek posiadania ziemi na prawie rycerskim ). Po śmierci Kazimierza władzę przejął jego starszy syn - Bolesław zwany Śmiałym.

Następcą Chrobrego został Mieszko II , który poślubił córkę Palatyna Renskiego- Rychezę i koronował się w tym samym roku. Koronacja ta jednak spowodowała pretensję pezostałych sukcesorów Bezpryma i Ottona. W początkowym okresie Mieszko II poprzez koronację usiłował kontynuować politykę ojca. Wmieszał się w walki w wewnątrz cesarstwa, najechał Saksonię, ale nie zwrócił uwagi na to, że zmieniła się sytuacja wokół Polski, tym bardziej, że był to władca całkowicie pozbawiony autorytetu (sprawy osobiste przedkładał nad sprawy państwowe ). Tymczasem na dworze kijowskim jak i na dworze niemieckim znależli się pretendenci do udziału we władzy : byli to Bezprym , który znalazł poparcie w Kijowie, oraz Otton mający poparcie na dworze niemieckim. W 1031 r. przeciw Mieszkowi utworzyła się koalicja niemiecko - ruska. Mieszko mimo ustępstw terytorialnych ( oddaje Rusi Grody Czerwieńskie, zaś Niemcom Milsko i Łużyce ) zostaje przepędzony z kraju, a władzę podejmuje popierany przez Ruś Bezprym. Rządy Bezpryma nie trwały długo, bo już w następnym roku został on zamordowany (1032 r. ), a Mieszko mógł powrócić do kraju , ale na innych zasadach. Mianowicie na zjeżdzie w Merseburgu Mieszko zrzeka się korony, uznaje zwierzchnictwo cesarza oraz godzi się na podział kraju między siebie , Ottona , i stryjecznego brata Dytrycha. Tuż przed śmiercią w latach 1033 - 1034 udało mu się szczęśliwym zbiegiem okoliczności ponownie zjednoczyć kraj, ale kiedy zmarł Polska w latach 1034 - 1039 nie miała władzy zwierzchniej, ponieważ małżonka Mieszka II - Rycheza wraz z synem Kazimierzem przebywała na dworze niemieckim. Państwo rozpadło się na poszczególne terytoria. W Wielkopolsce miało miejsce powstanie ludności przeciwko strukturom władzy państwowej i organizacji kościelnej. Powstanie przeprowadzono pod hasłem powrotu do pogaństwa. Na Mazowszu z kolei władzę przejął dostojnik dworu niemieckiego Masław. W tym samym czasie (1038 lub 1039 r. ) książę czeski Brzetysław II uderza na Polskę, zajmuje Śląsk, z Gniezna do Pragi wywozi relikwię św. Wojciecha, Gniezno zostaje złupione. Taki obrót rzeczy był niepomyślny dworu cesarskiemu ani też księciu kijowskiemu. Cesarz obawiał się zbytniego wzmocnienia Czech, i dlatego udzielił poparcia synowi Mieszka II - Kazimierzowi. Poparcie takie otrzymał również Kazimierz od księcia Kijowa - Jarosława Mądrego. Kazimierz bez większych walk zajął Wielkopolskę i Małopolskę, natomiast Jarosław udzielił mu poparcia w pokonaniu Masława (1047r.).

Po śmierci Mieszka władzę przejął jego syn z pierwszego małżeństwa - Bolesław (992 - 1025 ). Chrobry zaraz na początku swojej kariery musiał rozprawić się ze swoimi przyrodnimi braćmi, co uczynił jednocząc cele patrymonium pod swą władzę (wraz z macochą przegnał ich a doradców kazał oślepić ). Sprzyjała mu trochę sytuacja międzynarodowa, albowiem Niemcy mieli w tym czasie dwa problemy. Pierwszy to małoletność i regencja (sprawowanie rządów w imieniu władcy ) cesarza. Z drugiej strony byli zmuszeni tłumić powstania plemion Słowiańskich i potrzebne im były posiłki z Polski. Trzecim dodatkowym czynnikiem była sprawa biskupa Praskiego Wojciecha. Pochodził on z możnego rodu Sławkowiców. Ród ten przez pewien czas stanowił zagrożenie dla panującej w Czechach dynastii Przemyślidów. Na skutek surowych wymagań biskup został z Pragi usunięty i udał się do Rzymu. Po jakimś czasie wymordowano w Czechach ród Sławkowiców. Gdy Wojciech przebywał na dworze papieża stał się postacią bardzo znaną, powszechnie szanowaną. Papież w sprawie Wojciecha powziął następującą decyzję, jeśli nie przyjmie go władca czeski, to Wojciech winien udać się na misję do pogan. Władca czeski wówczas Bolesław Pobożny, stwierdził, że Wojciecha nikt nie chce w Pradze na oczy widzieć, tak więc Wojciech udał się do Polski (Bolesław Chrobry zaproponował mu gościnę z możliwością podjęcia misji w kraju Prusów ). W 997 r. biskup został wyprawiony z misją do pogańskich Prusów, gdzie poniósł śmierć męczeńską. Misja co prawda nie udała się pod względem teologicznym , ale przez Chrobrego została umiejętnie wykorzystana. Chrobry wykupił ciało męczennika, szeroko rozeszła się sprawa o jego świętości, wybudował katedrę w Gnieżnie, aktywnie poparł starania o kanonizację, czyli o akt kościelny, mocą którego zmarły zostaje uznany za świętego. W tym czasie miejsce , gdzie spoczywał św. Wojciech zasłynęło rychło cudami. Nie należy zapominać, że zbliżał się rok 1000 i w całej Europie powszechnie oczekiwano końca świata. Dorosły już Otton III postanowił wybrać się do Gniezna z uroczystą pielgrzymką. Został przyjęty bardzo wystawnie, zaś na zjeżdzie podjęto szereg ważnych decyzji za zgodą papieża i cesarza (były to decyzje w dziedzinie politycznej i kościelnej ). W dziedzinie kościelnej Polska otrzymała niezależną metropolię kościelną z arcybiskupstwem w Gnieżnie i powołano trzy biskupstwa : w Krakowie, Wrocławiu, Kołobrzegu. W dziedzinie politycznej korzyści nie są tak oczywiste. Historycy interpretują to w ten sposób , że Chrobry otrzymując diadem i włócznię św. Maurycego i był mianowany patrycjuszem rzymskim i współpracownikiem cesarstwa rzymskiego. Mogło to oznaczać , że Chrobry zwolniony został od płacenia trybutu, mogło to również oznaczać, że zgodę cesarza na koronację. Należy również pamiętać, że Otton III nosił się z zamiarem powołania monarchii uniwersalnej, w skład której wchodziłyby cztery wielkie krainy: Germania, Italia, Frankonia, Sławonia. Przypuszcza się, że władcą Sławonii miał zostać Chrobry , ale polityka Ottona nie znalazła poparcia wśród niemieckich elit politycznych, które zahamowały możliwość koronacji. a po śmierci Ottona III zarzucono ten kierunek polityki. W 1002 r. korzystając z zamieszek jakie wybuchły w Niemczech po śmierci Ottona III Chrobry zajął Łużyce, Milsko, Miśnię, oraz wszedł w konflikt z Henrykiem II Bawarskim nowym władcą Niemiec. Była nawet próba zamordowania władcy polskiego na zjeżdzie obu monarchów. W następnym roku Chrobry korzystając z nieporozumień dynastycznych na dworze czeskim, i który początkowo popierał różnych pretendentów do korony czeskiej, potem sam będąc wezwany przez panów czeskich przejął władzę , a władcę Czech Bolesława Rudego kazał oślepić. Lata 1003- 1004 to okres największego zasięgu terytorialnego władztwa Chrobrego. W skład tego władztwa obok ziem wchodzących w skład patrymonium wchodziły jeszcze Czechy, Morawy, Słowacja, Milsko, Łużyce, jednak

Zgoda między braćmi i względna równowaga sił trwała do 1102 r. póżniej nastąpił konflikt między braćmi , Zbigniewem, króry był panem Wielkopolski, Kujaw i Bolesławem będącym panem dzielnicy Małopolski, Śląska, Ziemi Lubuskiej. Po śmierci Hermana Zbigniew otrzymał ojcową dzienicę Mazowsze, zaś Krzywousty kontynułował wyprawy na Pomorze(oderwało się ono od Polski i powróciło do pogaństwa ) .Bolesław był rzecznikiem interesów drobnego i średniego rycerstwa z tym, że popierał go możny ród Adwańców zwanych Łabędziami, oraz hierarchia kościelna ze względu na wyprawy na Pomorze.

Chłopi
W końcu istnienia Rzeczypospolitej szlacheckiej chłopi byli najliczniejszą grupą społeczną, bardzo niejednolitą wewnętrznie pod względem sytuacji prawnej (badacze wyróżnili ponad 20 rodzajów różnego typu statusów prawnych - różne dobra, różne zobowiązania). Przy rozważaniu pozycji chłopów w XIX w. należy uwzględnić kwestię wolności osobistej oraz kwestię własności ziemi - obie były różnie regulowane w trzech zaborach.

MIESZKO I (960-992)

960-967 walki z Pomorzanami i Wolinianami ,podporządkowanie części ziem
pomorskich
965 sojusz z Czechami ,małżeństwo Mieszka z Dąbrówką
966 chrzest Mieszka I ,następnie początki organizacji kościelnej w Polsce ,utworzenie w Poznaniu biskupstwa misyjnego

Powstanie i organizacja sejmu walnego ( 1492 - 1493 ) .
Sejmiki przedsejmowe ( zwoływał je król , wysyłając legata z legacją , czyli pismem królewskim , w którym podane były powody zwołania sejmu ). Po wysłaniu legacji wybierano posłów na sejm walny . Układano instrukcje poselskie - Wskazówki dotyczące stanowiska w sprawach , które miały być przedmiotem obrad w sejmie . Wybrani posłowie zbierali się razem z senatorami każdej prowincji ( Małopolski , Wielkopolski ) na sejmach generalnych tzw. generałach i ustalano stanowisko każdej prowincji na sejm walny .